วันนี้ขณะที่ผมกำลังรีบเดินขึ้นบันไดจะไปให้ถึงห้องเพราะปวดฉี่จากการกิน
น้ำมากไปหลังจากไปวิ่งมา ผมขึ้นมาจะถึงหน้าห้องอยู่แล้วอยู่ๆ ผมก็ได้ยิน
เสียงผู้หญิงตะโกนเรียกชื่อ ชื่อนึง ซึ่งผมฟังไม่ถนัดนักว่าชื่ออะไร พอพ้น
บันไดที่พักระหว่างชั้น 4 กับชั้น 5 เท่านั้นหละครับ ผมถึงบางอ้อเลยว่าจริงๆ
แล้วผู้หญิงคนนั้นเค้าเรียกหมาของเค้านั่นเอง แว่บแรกที่นึกขึ้นมาได้ก็คือ
เอ๋...เค้าให้เลี้ยงหมาได้ด้วยเหรอ ทันใดนั้นเจ้าปั๊กคุง(นามสมมติ) มันก็หัน
มาสบตาผม และด้วย speed เร็วกว่านรก อึดใจต่อมาปั๊กคุงก็มายืนอยู่แทบ
เท้าผม พระเจ้าจอสสสสส ด้วยอาการทำอะไรไม่ถูก ผมเลยแกล้งตาย
ยืนนิ่งไม่ไหวติง แทนที่ปั๊กคุงจะเป็นเหมือนหมี คือไม่สนใจแล้วเดินกลับไป
หาเจ้าของของมัน มันกลับก้มหน้าก้มตาแลบลิ้นเลียเท้าผมอย่างสนุกสนาน
เหวออออ... เจ้าของเค้าก็พยายามเรียกปั๊กคุง แต่ปั๊กคุงกลับนึกว่าเท้าผม
เป็นไอติมหละมั้งเลียใหญ่เลย เหมือนกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน(จริงๆน่า
จะประมาณไม่เกิน 30 วินาที) ปวดฉี่ก็ปวดฉี่ มันช่างเป็นอะไรที่ทรมาน
เสียจริง ในที่สุดเวลาที่ผมกลายเป็นไอติมก็ผ่านไป เพราะเจ้าของเดินมาพา
ตัวปั๊กคุงไป ฟู่...สวรรค์ทรงโปรด โล่งอกไปทีหวังว่าปั๊กคุงคงจะไม่อยาก
กินไอติมอีกแล้วนะ เฮ้อ...ดวงชะตาผมนี่มันต้องกันกับหมาซะจริ๊งงง - -"